Bir paragraftaki her önemli kelimeyi bağlantıya çevirdiğimde metin daha bilgili görünmüyor; bazen yalnızca daha yorucu oluyor. Ben iç bağlantıyı okurun zihninde oluşabilecek bir sonraki soruya verilen kısa bir yön tarifi olarak düşünüyorum.
Bir rehber, birkaç ayrı soru
Örneğin sosyal medya stratejisini anlatan bir ana rehber, kanal seçimini, içerik sütunlarını ve ölçüm yaklaşımını genel çerçevede ele alabilir. Her başlığın bütün ayrıntısını aynı sayfaya doldurmak yerine kendi sorusunu ayrıntılı yanıtlayan alt yazılara geçiş sunabiliriz.
Alt yazı da ana rehberle bağını korur. Kanal seçimini okuyan kişi daha geniş stratejiyi görmek istiyorsa geri dönebilir. Böyle bir yapı yalnızca sayfaları çoğaltmaz; bilgi seviyeleri arasında anlaşılır bir ilişki kurar.
Bağlantının cümlede bir nedeni olsun
“Buraya tıklayın” yerine hedefin ne anlattığını söyleyen ifadeler kullanırım. Bir kaynak kontrolü paragrafında “içerik envanteri hazırlama” bağlantısı, okura neden ayrılacağını açıklar. Bağlantının bulunduğu cümle, hedef yazının gerçek kapsamıyla uyumlu olmalıdır.
Aynı anahtar kelimeyi her sayfada aynı hedefe zorla bağlamam. Bazen kelime ortak olsa da okurun ihtiyacı farklıdır. Bağlantı eklemek için paragrafı anlamsız biçimde genişletmek de iyi bir editoryal karar değildir.
Kardeş yazıları ayırın
İki alt yazı aynı soruyu benzer ayrıntılarla yanıtlıyorsa önce içerik sınırlarını düşünürüm. Birbirlerine bağlantı vermeleri tekrar sorununu çözmez. Biri karşılaştırma, diğeri uygulama rehberi olabilir; bu fark başlıkta ve girişte görünmelidir.
Başlık hiyerarşisi sayfa içinde, konu haritası ise sayfalar arasında bu ayrımı destekler. Ben yayın planında her yazıya bir ana soru ve bir sonraki okuma önerisi eklerim.
Yayınlandığında iki yönde kontrol edin
Yeni yazının eski rehbere bağlanması yeterli olmayabilir; rehberde de yeni yazının yeri açılmalıdır. Boşta kalan, hiçbir yerden bulunamayan sayfaları bu nedenle kontrol ederim. Türkçe içerikten İngilizce eşine geçiş de rastgele başka bir yazıya değil gerçek karşılığa gitmelidir.
İç bağlantıların sayısını bir başarı ölçüsü olarak kullanmam. Önemli olan, okurun bir soruyu çözmek için attığı adımın doğru yere çıkmasıdır.