Bir proje bittiğinde hemen sıradakine geçmek kolay. Ama aynı sorun bir sonraki işte tekrar çıktığında, önceki deneyimi neden kullanamadığımızı düşünmek gerekiyor. Ben kapanış değerlendirmesini geçmişi yargılamak için değil, tekrar eden işi iyileştirmek için yaparım.
Hatırlamadan önce kayıtlara bakın
Son haftanın yoğunluğu bütün proje hakkındaki algıyı etkileyebilir. Takvim, karar notları ve revizyon kayıtları daha dengeli bir resim sunar. Sadece en yakın veya en duygusal anı konuşmamaya çalışırım.
Beklenen kapsamla gerçekleşen kapsam karşılaştırılır. Başlangıç koşulları değiştiyse sonuç bu bağlamla okunmalıdır. İlk hedef aynı kalmış gibi değerlendirme yapmak adil olmayabilir.
Üç ayrı sonuç çıkarın
Neyi koruyacağız, neyi değiştireceğiz, neyi henüz bilmiyoruz? Her soruna hemen çözüm bulmak zorunda değiliz. Bazı konular için daha fazla gözlem gerekir. Belirsizliği bir görev sahibi ve inceleme zamanı ile kaydetmek yine ilerlemedir.
Kurgusal bir projede geri bildirim geç gelmiş olsun. Çözüm yalnızca daha erken istemek olmayabilir; karar sahibi belli değilse aynı sorun tekrar eder. Görünür olayın arkasındaki çalışma koşulunu ararım.
Kişisel savunmayı azaltın
“Kim yaptı?” sorusundan önce “bu nasıl mümkün oldu?” sorusunu sormak süreci açabilir. Bu, sorumluluğu silmek değildir. Doğru sorumluluğu ve eksik kontrolü ayırmaya yardım eder.
İyi giden kararları da aynı dikkatle incelerim. Hangi koşul işe yaradı? Tekrar edilebilir mi? Başarıyı yalnızca iyi ekip ruhuna bağlamak öğrenmeyi yüzeyde bırakır.
Bir sonraki işe taşınmayan not eksik kalır
Birkaç somut değişiklik seçer, ilgili brief veya kontrol listesine işlerim. Proje başlangıç görüşmesi bu öğrenmenin ilk kullanım yeri olabilir.
Ben retrospektifi uzun bir kapanış sunumu olarak değil, gelecekte bir davranışı değiştiren kısa bir çalışma olarak değerli buluyorum. Bir sonraki projede tek bir gereksiz turu önlemek bile notların dosyada kalmadığını gösterir.