Çekim sonrası yüzlerce kareye bakarken birkaç fotoğrafa hemen bağlanmak kolay. Ben final seçkisinde bu ilk beğeniyi korurum ama tek karar ölçütü yapmam. En sevdiğim kare, işin en gerekli karesi olmayabilir.
İlk eleme: kullanılamayanlar
Teknik hata, yanlış ürün ayrıntısı, izin sorunu veya brief ile açık uyumsuzluk taşıyan kareler ayrılır. Bazen güçlü bir ifade küçük bir teknik kusurla birlikte gelir; düzeltilebilir olup olmadığı ayrıca değerlendirilir. Ama gerçeği değiştirecek müdahaleyi sıradan rötuş gibi ele almam.
Bu aşamada ürünün doğru görünmesi ve gerekli ayrıntının anlaşılması temel ölçüttür. Estetik etki bu sorumluluğu ortadan kaldırmaz.
İkinci eleme: birbirini tekrar edenler
Benzer karelerden hangisi aynı görevi daha açık yerine getiriyor? Küçük poz farkları her zaman ayrı kullanım gerekçesi oluşturmaz. Ben seçkiyi daraltırken ürünün bütününü, detayını ve kullanımını gösterecek çeşitliliği korumaya çalışırım.
Çekim brief’indeki zorunlu çıktılar bu turda kontrol edilir. Güzel görüntüler arasında gerekli arka görünümü unutmak kolaydır.
Üçüncü tur: seri birlikte nasıl okunuyor?
Renk, yön, mesafe ve hareket arasında ilişki kurarım. Bütün kareler aynı yoğunlukta olursa ritim düzleşebilir. Yakın ve uzak görüntüler farklı bilgi katmanları açabilir.
Seçkiyi yalnızca büyük ekranda incelemem. Küçük kart, kapak ve mobil kırpma hangi görüntünün nerede çalışacağını değiştirir. Her kare her alana zorlanmamalıdır.
Kararı kayda alın
Seçilen dosya kimliği, kullanım alanı ve gereken düzenleme açık olmalı. “Şu güzel olan” ifadesi ekip içinde farklı karelere karşılık gelebilir. Onaylı seçki ile alternatifler ayrı tutulur.
Ben final seçkiyi en güzel fotoğrafların toplamı değil, görevleri birbirini tamamlayan görüntülerin bütünü olarak görüyorum. Fotoğrafın gücü, yanına hangi kareyi koyduğumuzla da değişir.